قدرتی نظامی ایران تضعیف نمی‌شود

قدرتی نظامی ایران تضعیف نمی‌شود

در زمان جنگ آمریکا و اسرائیل علی الدوام می‌گفتند که پرتابگرهای موشک (لانچر) را از بین برده ایم؛ خصوصا ترامپ از گفتن این خسته نمی‌شد که بگوید ۹۰٪ پرتابگرهای ایران را زده ایم!

 در واقع توان نظامی ایران را به قدرت موشکی خلاصه می کردند و این نسخه انحرافی را هدف می گرفتند. به همین دلیل بود که از قدرت پهپادی ایران و نیروی زمینی چیزی نمی گفتند. در مورد نیروی دریایی نیز به هدف گرفتن چند شناور بزرگ (ناو و ناوشکن) ارجاع می دادند و فریب کارانه از کنار خطر مهلک قایق های تندرو می گذشتند که کابوس آمریکایی ها است.                                همین سخنان بی بنیاد را شبکه های معاند نیز تکرار می کردند و به این دلخوش بودند. تصور آنها این بود که توان موشکی ایران ضعیف شده است. بعید است ترامپ چنین باوری داشته است زیرا قاعدتا باید یکی دو نفر داشته باشد که به او بگویند: «ابله چنین نیست». در زمان جنگ کسی جواب این را نمی داد که اساس این سخن بنیادش بر آب است و این واقعیت دلایل زیادی دارد که در ادامه نگاهی به آن خواهیم کرد.                  فهمیدن اینکه این موارد نادرست است مستلزم دانستن دانش نظامی نیست بلکه بیشتر سواد رسانه می خواهد؛ موضوعی که اکنون بسیار دیده می شود این است که عملیات رسانه ای دشمن بیشتر از عملیات نظامی اش است.

یکی از دلایل پاسخ ندادن به این موضوعات حفاظت از اسرار نظامی بود. این دلیل قابل درک است اما ما باید با این واقعیت کنار بیاییم که گاهی باید برخی از توانایی ها به صورت علنی گفته شود. زیرا جنگ های نوین برای تخریب جسمی نیستند بلکه هدف آنها تسلط ادراکی بر طرف مقابل است. از این جهت، باید از اراده عمومی محافظت کرد چون اراده با عملیات روانی هم ممکن است ضعیف شود. در مجموع ما در رسانه آن قدر احتیاط می کنیم که اضافی است؛ نباید اسرار نظامی فاش شود اما برای این مهم نباید فضای ادراکی را برای دشمن باز کرد تا بتواند نقطه ورود داشته باشد.

مشکل محاسباتی آن تصور کودکانة زدن پرتابگرها این بود که از اساس پرتابگرهایی که ممکن بود در انبار ذخیره شده باشند را در نظر نمی گرفت؛ بلکه آنها پرتابگرهایی را در نظر می گرفتند که با آن شلیک شده بود. آنها از یک مغالطه نمونه گیری استفاده می کردند. از همان عددی از پرتابگرها که با آنها شلیک شده بود و دشمن از طریق رادار یا ماهواره دیده بود هر روز بعد از سخنان دشمنان شلیک های دیگری می شد که نشان می داد آنها نهایتا چند پرتابگر را هدف گرفته باشند. اگر بیشتر از آن بود طبیعتا باید شلیک قطع می شد. و از آن مهمتر، اگر زدن اکثریت پرتابگرها حقیقت بود سنتکام مجبور نبود چهل روز با چند ویدیو تکراری سر کند. از این رو، دشمن و ایادی آنها خودشان در روزهای آخر جنگ بسیار سرخورده شده بودند.

در ویدیوهایی که نیروی هوافضای سپاه خودش منتشر می کرد نکات ریزکانه ای بود برای آنها که یک اشاره برایشان کافی است. در اغلب آن ویدیوها موشک هایی وجود داشت که از روی پرتابگر بزرگ شلیک نمی شدند بلکه پرتابگر آنها یک سازه فلزی ساده بود! پیامی روشن به آمریکا و اسرائیل و کل جهان که ایران در زمینه موشک به جایی رسیده است که از هر چیزی می تواند موشک شلیک کند. نمونه روشنی از اینکه برای درک میدان جنگ بیشتر از دانش نظامی سواد رسانه نیاز است.

از همه موارد جالب تر گزارش چند روز پیش فایننشال تایمز است در مورد شهر موشکی در کوه های گرانیتی یزد. خبرنگار ایرانی فایننشال تایمز در ایران بر اساس گزارش های مردمی منطقه شهرموشکی گفته است که این شهر موشکی همه چهل روز زیر بمباران آمریکا و اسرائیل بود و تا لحظه آتش بس از آن شلیک می شد. این شهر موشکی چهل روز بمباران را به سادگی از سر گذراند و تا زمانی که آتش بس شد توانایی شلیک داشته است. به گفته این گزارش حتی خروجی های موشک پس از بمباران به سرعت بازسازی می شد. این نمونه ای از توانایی نظامی ایران است که تلفیقی از دانش نظامی و مهندسی است. چگونه قدرت موشکی کشوری که چنین شهرهای موشکی پیچیده ای می سازد می تواند تضعیف شود؟!

دشمن کمتر در مورد قدرت پهپادی ایران حرف می زد؛ تنها به این بسنده می کردند که روزانه ادعا کنند کارخانه ساخت پهپاد را زده اند. این هم حرفی مهمل است. آنها فقط می خواستند به دروغ القا کنند که برنده جنگ هستند؛ وگرنه به خوبی می دانستند که ساخت پهپاد برای کشوری که دانش آن را دارد ساده است و زیرساخت های سنگین نمی خواهد. برآوردهای اطلاعاتی خارجی در ایام جنگ این بود که ایران برای ماه ها می تواند موشک شلیک کند، انبار و تولید جدید، و برای سالها پهپاد شلیک کند! در مورد پهپادها کافی است که کشوری به دانش آن برسد، دیگر هیچ مانعی برای آن نیست.

در نهایت، توان نیروی دریایی مقتدر ایران؛ نباید از واقعیت دور شویم و بگوییم چیزی نشده است، زیرا ما بسیاری از دارایی های نظامی بزرگ نیروی دریایی را از دست داده ایم و این عجیب نیست. نیروی دریایی ایران پس از پیروزی انقلاب جان تازه ای گرفت و شروع به تولید داخلی تسلیحات کرد. در حالی که نیروی دریایی ایالات متحده بیش از صد سال است، با بودجه ای که چند برابر کل تولید ناخالص داخلی ماست، برای تحمیل سلطه آمریکا بر جهان ساخته شده است. شناورهای بزرگ ما روزها در برابر این ناوگان بزرگ متخاصم دوام آورد و تهدید ایجاد کرد. اما برای آنکه بدانیم که نیروی دریایی ایران همچنان سربلند است ذکر دو نکته کافی است: نیروی دریایی تنها چیزی نیست که روی آب شناور است بلکه می تواند از ساحل اعمال قدرت کند و به همین دلیل نیروی دریایی تا امضای تفاهم توانست تنگه هرمز را بسته نگه دارد؛ از طرف دیگر، با گشت گذاری در برآوردهای اطلاعاتی غربی که به رسانه ها درز کرده است می توان دانست که قایق های تندرو ایرانی چه کابوسی برای نیروهای آمریکایی هستند. سرعت قایق های تندرو ایران در دنیا سرآمد است و کمتر کشوری می تواند چنین قایق هایی بسازد. آمریکایی ها به این قایق ها زنبورهای سرخ می گویند.