پایان عصر تلویزیون، آغاز حکمرانی یوتیوبرها / هشدار یک روانشناس: با «سلبریتیسوزی» نمادهای اعتراضی نسازید!
پایان عصر تلویزیون، آغاز حکمرانی یوتیوبرها / هشدار یک روانشناس: با «سلبریتیسوزی» نمادهای اعتراضی نسازید!
تجمع بیسابقه و غیررسمی برای دیدار با نیما تکیدو، تولیدکننده محتوای فضای مجازی در ایرانمال که با لغو برنامه، آسیب پای این یوتیوبر و تعطیلی مجموعه همراه شد، بار دیگر موضوع تغییر الگوی شهرت و مرجعیت رسانهای نسل جدید را به یکی از داغترین بحثهای روز تبدیل کرد. این رویداد نشان داد که قهرمانان فضای مجازی چگونه میتوانند فراتر از چارچوبهای سنتی، موجهای عظیم جمعیتی ایجاد کنند.
ریحانه اسکندری: قرار بود یک دیدار صمیمانه با ظرفیت ۵ هزار نفر و بلیتفروشی مشخص باشد؛ اما ظرف چند ساعت، بیش از ۱۵ هزار نفر جمعیت روبروی ورودیهای ایرانمال قد علم کردند. نتیجه؟ هجوم بیبرنامه، درگیریهای پراکنده، شکستن پای چهره اصلی رویداد، مفقود شدن وسایل شخصی و در نهایت ورود نیروهای انتظامی برای تخلیه و تعطیلی کامل بزرگترین مرکز تجاری پایتخت.
این توصیف یک بحران امنیتی نیست؛ بلکه ویترینی از تخلیه هیجانی نسلی است که برای دیدن «نیما تکیدو» -یوتیوبری که تمام شهرتش را از قاب چنداینچی تلفن همراه دارد- ساختارهای اجرایی یکی از مدرنترین سازههای شهر را زیر سوال بردند.
حادثه ایرانمال را نمیتوان صرفا در قالب یک سوءمدیریت اجرایی یا بینظمی در کنترل ورودیها خلاصهکرد. این رویداد، گسل عمیقی را به نمایش گذاشت که سالها زیر پوست فرهنگ رسانهای کشور فعال بوده است: تغییر ریل قطعی مرجعیت فرهنگی از رسانههای رسمی به فضای دیجیتال.
نیما تکیدو نه بازیگر یک فیلم فاخر سینمایی است و نه چهرهای ساختهشده در استودیوهای صداوسیما؛ او نماینده موجی از تولیدکنندگان محتواست که با تولید ویدیوهای چالشمحور، ریتم پرفشار و ادبیات ویژه نسل جدید، توانستهاند جامعهای چندهزار نفری از هواداران وفادار بسازند. جامعهای که برخلاف مخاطبان سنتی، رفتاری کاتالیزوری دارد و مانیتور گوشی را به سرعت به کف خیابان پیوند میزند.
نیما تکیدو