کاپیتانی که هنوز رهبر نشده است؛ مشکل ایران فقط فنی نیست!

کاپیتانی که هنوز رهبر نشده است؛ مشکل ایران فقط فنی نیست!

هفته نخست لیگ ملت‌های والیبال ۲۰۲۶ برای تیم ملی ایران با یک پیروزی و سه شکست به پایان رسید. نتیجه‌ای که شاید در نگاه اول تنها یک کارنامه ورزشی باشد، اما بررسی جزئیات نشان می‌دهد که یکی از مشکلات جدی تیم ملی فراتر از مسائل فنی و تاکتیکی است؛ مشکل رهبری در زمین!

سپهر ستاری؛ از زمانی که عنوان کاپیتانی تیم ملی والیبال ایران به مرتضی شریفی رسید، انتظارها از او تنها به عملکرد فنی محدود نبود. کاپیتان در والیبال فقط بازیکنی نیست که نخستین نفر وارد زمین می‌شود یا بیشترین مسئولیت امتیازگیری را دارد؛ کاپیتان باید نبض تیم را در دست بگیرد، در لحظات سخت به تیم انرژی بدهد، بازیکنان را کنار هم نگه دارد و زمانی که شرایط علیه تیم است، نقش تکیه‌گاه را ایفا کند.

آنچه در ماه‌های اخیر دیده شده، فاصله‌ای میان عنوان «کاپیتان» و نقش واقعی یک رهبر است. شریفی در بسیاری از لحظات حساس، به جای انتقال آرامش و انرژی به تیم، خودش درگیر فشار مسابقه می‌شود، وقتی اشتباه می‌کند، سریع‌تر از جریان بازی خارج می‌شود و زمانی که از ترکیب بیرون می‌رود، نشانه‌ای از تلاش برای بالا نگه داشتن روحیه تیم دیده نمی‌شود.

تیم ملی در شرایطی که نسل جدیدی را تجربه می‌کند، بیش از همیشه به یک رهبر واقعی نیاز دارد؛ بازیکنی که بتواند با صحبت کردن، با رفتار و با شخصیت خود، تیم را در مسیر مسابقه نگه دارد، اما به نظر می‌رسد ایران در این بخش با خلأ جدی مواجه است.

از طرف دیگر، ارتباط محدود کاپیتان تیم ملی با رسانه‌ها نیز یکی از نکاتی است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد. کاپیتانی فقط به داخل زمین خلاصه نمی‌شود و بازیکنی که عنوان کاپیتانی را یدک می‌کشد، نماینده تیم ملی در بیرون از زمین هم محسوب می‌شود. در حالی که بسیاری از بازیکنان تیم ملی در مقاطع مختلف با رسانه‌ها صحبت کرده‌اند، شریفی مدت زیادی است که در این فضا حضور فعالی نداشته است.

از نظر فنی نیز عملکرد کاپیتان ایران در هفته نخست لیگ ملت‌ها نتوانست انتظارات را برآورده کند. اشتباهات فردی در مسابقات حساس، از جمله صحنه‌هایی مانند پنجه دو ضرب شدن توپ ساده مقابل بلژیک و … بخشی از مشکلاتی بود که در جریان بازی‌های اخیر به چشم آمد. اشتباهاتی که در سطح ملی و در مسابقات بزرگی مانند لیگ ملت‌ها می‌تواند هزینه زیادی داشته باشد.

هیچ بازیکنی به تنهایی عامل شکست یک تیم نیست، اما وقتی صحبت از کاپیتان می‌شود، نقش او متفاوت است. تیم‌ها در سخت‌ترین لحظات به یک چهره نیاز دارند که بایستد، مسئولیت بپذیرد و دیگران را هم با خود همراه کند.

روبرتو پیاتزا و مجموعه فدراسیون والیبال حالا باید برای این مسئله راهکاری پیدا کنند؛ چرا که مشکل ایران فقط دریافت، سرویس یا حمله نیست. اگر تیم ملی درون زمین رهبر نداشته باشد، حتی بهترین برنامه‌های فنی هم در لحظات بحرانی جواب نخواهد داد.

والیبال ایران شاید بیش از هر چیز به یک فرمانده واقعی در زمین نیاز دارد؛ کسی که کاپیتانی را به معنای واقعی آن زندگی کند.

۲۵۸ ۲۵۸