علی فروتن: تلویزیون دیگر برای ۹۰ میلیون نیست / مریم خدارحمی: بچههای نسل اینترنت را نمیشود در سطح پایین نگه داشت
علی فروتن: تلویزیون دیگر برای ۹۰ میلیون نیست / مریم خدارحمی: بچههای نسل اینترنت را نمیشود در سطح پایین نگه داشت
علی فروتن و مریم خدارحمی، بازیگران «شوتینگا»، از تجربه کار برای کودکی گفتند که دیگر همان مخاطب سالهای «فیتیله» نیست؛ نسلی که هم خاطره دارد و هم با انبوهی از آثار تصویری جهان بزرگ شده است.
ریحانه اسکندری ـ فیلم «شوتینگا» به کارگردانی آرش معیریان و تهیهکنندگی امیر رحیمزاده چهارشنبه ۱۵ مهرماه، در جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان اصفهان به نمایش درآمد؛ فیلمی که از یک سو با حضور چهرههایی آشنا برای بخشی از مخاطبان، یادآور سالهای فعالیت «فیتیله» است و از سوی دیگر باید بتواند با کودکانی ارتباط برقرار کند که شاید این شخصیتها را برای نخستین بار روی پرده سینما میبینند.
علی فروتن، بازیگر «شوتینگا» و از چهرههای شناختهشده «فیتیله»، درباره تلاش فیلم برای ارتباط با هر دو گروه مخاطبان، اهمیت فانتزی در آثار کودک و وضعیت تولید برنامه برای این گروه سنی در تلویزیون صحبت کرد. مریم خدارحمی، دیگر بازیگر «شوتینگا» نیز از تجربه همکاری با عموهای فیتیلهای، دشواری کار برای مخاطب کودک و ضرورت تغییر زبان آثار کودک برای نسلی گفت که به واسطه اینترنت، به آثار روز سینمای جهان دسترسی دارد.
علی فروتن: بچههایی که خاطره دارند و بچههایی که برای اولین بار میبینند
فروتن درباره طراحی «شوتینگا» برای گروههای مختلف مخاطبان گفت: «این کار طوری طراحی و کارگردانی شده که هم بچههایی که با این کار خاطره دارند بتوانند از آن لذت ببرند و هم بچههایی که الان برای اولین بار این کار و این شخصیتها را میبینند، برایشان لذتبخش باشد.»
او فانتزی را یکی از ظرفیتهای مهم برای ارتباط با مخاطب کودک دانست و ادامه داد: «فانتزی اگر درست از آن استفاده شود، مخاطب خاص خودش را جذب میکند. مخاطب عموماً کارهای فانتزی، بچهها هستند و بچهها به خاطر تخیل و پردازشی که دارند، وقتی یک کار فانتزی درست باشد، سوار آن قایق و کشتی میشوند، با آن شناور میشوند و لذت میبرند.»
فروتن در ادامه، بحث را به وضعیت تولید آثار کودک و نوجوان در تلویزیون کشاند و گفت: «متأسفانه الان در تلویزیون، عموماً مخاطب خاص خودش را پیدا کرده؛ گفته من فقط برای این آدمها کار میکنم، نه برای کل مردم، ۹۵ میلیون نفر مردم ایران.»
به گفته او، این نگاه باعث شده تلویزیون نتواند مانند گذشته همه گروههای مخاطب را پای آثار خود جمع کند: «به خاطر همین، مردم هم تفکیکش کردند؛ یعنی عملاً همه مخاطبها پایش نمینشینند.»
او در ادامه تأکید کرد که تولید برای کودک به شناخت دقیق این مخاطب نیاز دارد و متخصصان حوزه کودک باید در این روند نقش داشته باشند. فروتن با اشاره به تجربه فعالیت «فیتیله» گفت: «آن موقع که ما فیتیله را کار میکردیم، گروه تحقیقات و پژوهش سازمان دائماً در حال گفتوگو بود. سعی میکردیم آثار روانشناسی باشد، بهروز باشد و برای بچهها چیدمان شده باشد و درست باشد.»
فروتن: واقعیت جنگ را بگوییم، اما امنیت خاطر بچهها را به هم نزنیم
فروتن در ادامه درباره نحوه مواجهه آثار کودک با خشونت و جنگ صحبت کرد و گفت: «متأسفانه ما در تلویزیون همه چیز را، از خشونت گرفته تا شلیک اسلحه و همه این چیزها را میآوریم و نشان میدهیم و احساس میکنیم که درست است، در صورتی که بچه اصلاً نه از جنگ و نه از خشونت خوشش نمیآید.»
با این حال، او تأکید کرد که منظورش حذف واقعیتهای تلخ از جهان کودکان نیست: «اگر جنگ است، ما باید به بچهها بگوییم جنگ هست، ولی باید بچهها را با آرامش دعوت کنیم و ببریمشان طرف آرامش، خوشحالشان کنیم و حالشان خوب باشد.»
فروتن ادامه داد: «منظور من این نیست که آنها را از واقعیتها دور کنیم. جنگ در کشور ما اتفاق میافتد و باید این را به بچهها بگوییم، ولی نباید امنیت خاطرشان را به هم بزنیم.»