ترامپ: من از هیتلر و استالین و چنگیزخان هم قوی‌ترم / منتقدان توافق با ایران تندرو هستند / اگر من نبودم اسرائیل وجود نداشت

ترامپ: من از هیتلر و استالین و چنگیزخان هم قوی‌ترم / منتقدان توافق با ایران تندرو هستند / اگر من نبودم اسرائیل وجود نداشت

دونالد ترامپ خطاب به منتقدان جمهوری‌خواه توافق با ایران گفت: «برخی از آدم‌هایی که قبلاً به آن‌ها احترام می‌گذاشتم، دیگر برایشان احترامی قائل نیستم. آن‌ها تندرو هستند.»

دونالد ترامپ در جریان مصاحبه اختصاصی و ۴۵ دقیقه‌ای خود با مارک کاپوتو در برنامه «اکسیوس شو»، با لحنی بی‌باکانه اعلام کرد که از زمان آغاز جنگ با ایران، متوجه شده که قدرت او «هیچ مرزی» ندارد. این اظهارات نشان می‌دهد ترامپ دیگر صرفاً در حال آزمودن حدود اختیارات ریاست‌جمهوری نیست، بلکه قدرت خود را با اصطلاحات تاریخی جهان توصیف می‌کند و خود را در تبار فاتحان و دیکتاتورهایی قرار می‌دهد که ملت‌ها را تسلیم اراده خود کردند.

همزمان، انتشار کتاب جدید مگی هابرمن و جاناتان سوان با نام «تغییر رژیم»، ابعاد عجیب‌تری از این تفکر را فاش کرده است. ترامپ در این کتاب با افتخار سندی را نشان می‌دهد که استدلال می‌کند او از شخصیت‌هایی چون آتیلا، چنگیزخان، ناپلئون، استالین، مائو و هیتلر هم قدرتمندتر است. او با خواندن نام این افراد تشریح می‌کند که چطور هرکدام از آن‌ها در مقایسه با قدرت او به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا کم آورده‌اند. ترامپ با اشاره به اسکندر مقدونی، ژولیوس سزار و ویلیام فاتح می‌گوید: «آن‌ها هواپیما نداشتند، درست است؟ شما نمی‌توانستید به این طرف و آن طرف سفر کنید.» او سپس با لذت آشکار و ویژه‌ای نام «ناپلئون!» را به زبان می‌آورد؛ موضوعی که نویسندگان کتاب آن را نشانه راحتی و لذت ترامپ از قرار گرفتن در کنار مردانی می‌دانند که جهان را از طریق فتح و وحشت بازسازی کردند.

ترامپ در این مصاحبه، میزان قدرت خود را با میزان تسلیم‌پذیری دیگران سنجید و با اشاره به نشست اخیر گروه ۷ در فرانسه که آن را بسیار مقتدرانه خواند، مدعی شد رهبران جهان شوخی او را زمانی که گفت «من رئیس هستم»، کاملاً باور کردند. او همچنین شی جین‌پینگ را فردی «کاملاً اهل کار» و نارندرا مودی را «فردی بسیار سرسخت» نامید و آن‌ها را تحسین کرد، اما در مقابل، از غیبت ولادیمیر پوتین در این نشست ابراز تاسف نمود و اعتراف کرد که دعوت امانوئل مکرون از او برای شام در کاخ ورسای، دقیقاً روی نقطه ضعف او یعنی بسترهای امپراتورگونه دست گذاشته است.

از نظر ترامپ، متحدان و مهره‌های سیاسی تنها زمانی اهمیت دارند که قدرت واقعی او را به رسمیت بشناسند. او با همین فرمان به موضوع اسرائیل پرداخت و صراحتاً اعلام کرد: «اگر من نبودم، اسرائیل امروز وجود نداشت.» او رابطه خود با بنیامین نتانیاهو را خوب توصیف کرد اما افزود: «ولی ما مجبوریم او را کمی عاقل نگه داریم.» ترامپ لحن مشابه و تندی نیز علیه تندروهای جنگ‌طلب در حزب جمهوری‌خواه که از توافق او با ایران خشمگین بودند اتخاذ کرد و گفت: «برخی از آدم‌هایی که قبلاً به آن‌ها احترام می‌گذاشتم، دیگر برایشان احترامی قائل نیستم. آن‌ها تندرو هستند.» او در برابر این پرسش که چرا توافق نهایی‌اش با مواضع اولیه‌اش فاصله دارد، واقعیتِ ساخته خود را تحمیل کرد و مدعی شد این دستاورد در حقیقت به معنای «تسلیم بی‌قید و شرط» و «تغییر رژیم» در ایران است.

با وجود این ادعاهای حماسی، ترامپ اعتراف کرد که یک نیروی بزرگ همچنان دست و پای او را می‌بندد و آن «اقتصاد» است. او استدلال کرد که تداوم و گسترش جنگ با ایران برای راضی کردن تندروها می‌توانست باعث یک «رکود جهانی» شود. ترامپ کاهش قیمت نفت و رونق بازار سهام را دلیلی بر صحت تصمیم خود برای پذیرش توافقی دانست که به جنگ پایان می‌دهد و گفت: «من به عنوان رئیس‌جمهور یک آرزوی اصلی دارم… هرگز نمی‌خواهم هربرت هوورِ فقیدِ بزرگ شوم»؛ اشاره‌ای به سی‌ویکمین رئیس‌جمهور آمریکا که نامش با رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ گره خورده است.

در نهایت، ترامپ سندی را که او را برتر از دیکتاتورهای تاریخ نشان می‌داد در شبکه اجتماعی تروث سوشال منتشر کرد و نویسنده‌اش را یک «مورخ ریاست‌جمهوری» نامید؛ هرچند کتاب «تغییر رژیم» فاش می‌کند که نویسنده واقعی این متن، در واقع دستیار قدیمی و محرم اسرار گری پلیر، گلف‌باز معروف بوده است. سندی که در بخش پایانی‌اش نتیجه می‌گیرد اراده ترامپ برای استفاده از قدرتش در سطح جهانی، «او را به بافاصله قدرتمندترین فردی تبدیل می‌کند که تا به حال روی این سیاره راه رفته است.»