روزولت، چرچیل، استالین؛ ائتلافی که پس از جنگ بزرگ دوام نیاورد

روزولت، چرچیل، استالین؛ ائتلافی که پس از جنگ بزرگ دوام نیاورد

در جنگ جهانی دوم، سه قدرت بزرگ متفقین—بریتانیای کبیر، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی—«ائتلاف بزرگ» را تشکیل دادند که کلید پیروزی بود. با این حال، شرکای این ائتلاف اهداف سیاسی مشترکی نداشتند و همواره نیز بر سر نحوهٔ پیشبرد جنگ با یکدیگر هم‌نظر نبودند.

به گزارش خبرگزاری پرشین آنلاین، وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، زمانی گفته بود: «تنها چیزی که از داشتن متحدان بدتر است، نداشتن آن‌هاست.» در جنگ جهانی دوم، سه قدرت بزرگ متفقین—بریتانیای کبیر، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی—«ائتلاف بزرگ» را تشکیل دادند که کلید پیروزی بود. با این حال، شرکای این ائتلاف اهداف سیاسی مشترکی نداشتند و همواره نیز بر سر نحوه پیشبرد جنگ با یکدیگر هم‌نظر نبودند.

هنگامی که ایالات متحده در سال ۱۹۴۱ وارد جنگ شد، چرچیل و فرانکلین دلانو روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا، مدتی بود که با یکدیگر همکاری می‌کردند. روزولت بر این باور بود که پیروزی بریتانیا بر نیروهای محور به نفع ایالات متحده است، در حالی که چرچیل باور داشت چنین پیروزی‌ای بدون کمک آمریکا امکان‌پذیر نخواهد بود. در سال ۱۹۴۰، دو رهبر در پی یافتن راه‌هایی بودند تا آمریکا بدون نقض بی‌طرفی خود، به پایداری و مقاومت بریتانیا کمک کند. سال بعد، آن‌ها در سواحل نیوفاندلند با یکدیگر دیدار کردند تا برنامه‌ریزی کلی برای جهانِ پس از جنگ را آغاز کنند. ژوزف استالین، رهبر شوروی، دیرتر از دو تن دیگر به جمع «سه بزرگ» پیوست. در روز سال نوی ۱۹۴۲، نمایندگان هر سه کشور «بیانیه ملل متحد» را امضا و تعهد کردند که برای شکست دادن قدرت‌های محور دست در دست یکدیگر بگذارند.

«سه بزرگ» برای هماهنگی تلاش‌های خود با چالش‌های چشمگیری روبه‌رو بودند. هزاران مایل فاصله میان پایتخت‌های آنان به این معنا بود که تصمیم‌های مهم اغلب باید از طریق تلفن یا تلگراف اتخاذ می‌شد. اگرچه نمایندگان آن‌ها در طول جنگ بارها با یکدیگر دیدار کردند، اما روزولت، استالین و چرچیل تنها دو بار شخصاً با یکدیگر ملاقات داشتند.

استالین به‌شدت و تا حد بدگمانی بیمارگونه (پارانویا)، به هر دو رهبر، روزولت و چرچیل، مشکوک بود

سیاست و تاریخ نیز این رابطه را دشوارتر می‌کرد. استالین به‌شدت و تا حد بدگمانی بیمارگونه، به هر دو نفر، روزولت و چرچیل، مشکوک بود. او می‌دانست که متحدان سرمایه‌دارش احتمالاً پس از پایان جنگ با هرگونه تلاش برای گسترش نفوذ شوروی در اروپای شرقی مخالفت خواهند کرد. استالین همچنین پیوسته از ناکامی متفقین در گشودن جبهه دوم در اروپای غربی پیش از ژوئن ۱۹۴۴ گلایه داشت. به گفته او، این جبهه با واداشتن هیتلر به انتقال نیروها از روسیه برای مقابله با تهاجم نیروهای انگلیسی-آمریکایی، از فشار بر اتحاد شوروی می‌کاست.

برنامه‌ریزی برای دوران پس از جنگ روابط میان رهبران متفقین را بیش از پیش تیره کرد. هنگامی که «سه بزرگ» برای آخرین بار در فوریه ۱۹۴۵ در یالتا گرد هم آمدند، متفقین از هر دو سوی شرق و غرب در حال نزدیک‌تر شدن به آلمان بودند. چندین مسئله اساسی باید حل‌وفصل می‌شد که مهم‌ترینِ آن‌ها سرنوشت لهستان بود؛ کشوری که در آن زمان به اشغال نیروهای شوروی درآمده بود که به سمت برلین پیشروی می‌کردند. استالین خواستار واگذاری بخشی از لهستان به اتحاد جماهیر شوروی و اداره باقی‌مانده کشور توسط حکومتی کمونیستی و هم‌پیمان با مسکو در شهر لوبلین شد. او همچنین اصرار داشت که هر یک از جمهوری‌های اقماری شوروی در اروپای شرقی، با وجود اداره شدن از سوی مسکو، در سازمان ملل متحدِ تازه تأسیس حق رأی جداگانه داشته باشند. این امر روزولت و چرچیل را نگران کرد، اما آن‌ها در واداشتن استالین به تضمین لهستانی دموکراتیک و مستقل ناتوان بودند. ارتش استالین پیش از آن بخش عمده منطقه را اشغال کرده بود و متفقین غربی نیز بدون درگیر شدن در جنگ با اتحاد شوروی توان بیرون راندن آن‌ها را نداشتند. افزون بر این، روزولت امیدوار بود که برای یکسره کردن کار ژاپن از کمک استالین بهره‌مند شود.

کتابخانه کنگره، LC-USZ۶۲-۱۱۲۵۴۲

کنفرانس یالتا با مصالحه پایان یافت. روزولت و چرچیل با مطالبات استالین در خصوص لهستان و سازمان ملل متحد موافقت کردند. در مقابل، استالین پذیرفت که در لهستان انتخاباتی برگزار کند تا مردم آن بتوانند دولت خود را انتخاب کنند. او همچنین موافقت کرد که اندکی پس از تسلیم آلمان، به ژاپن اعلان جنگ دهد.

پایان جنگ، پایان «ائتلاف بزرگ» را رقم زد. روزولت در آوریل ۱۹۴۵ درگذشت و هری ترومن، معاون وی، که یک ضدکمونیست متعهد بود، جانشین او شد. چرچیل در کنفرانس پوتسدام دیداری کوتاه با استالین داشت، اما در میانه‌های کنفرانس جای خود را به نخست‌وزیر تازه‌انتخاب‌شده، کلمنت اتلی، داد. اختلافات ادامه‌دار میان شوروی و متحدان دموکرات درباره نحوه سامان‌دهی جهانِ پس از جنگ در نهایت ائتلاف را از میان برد. استالین به گسترش نفوذ شوروی در اروپای شرقی ادامه داد، در حالی که آمریکا و بریتانیا مصمم بودند بدون برانگیختن جنگی دیگر جلوی او را بگیرند. این رویاروییِ پرتنش میان متحدان پیشین، که با عنوان «جنگ سرد» شناخته شد، دهه‌ها به درازا کشید.

منبع:www.nationalww۲museum.org