مغضوبان تندروها؛ چرا افراطیون به پزشکیان، قالیباف و اژه‌ای می‌تازند؟ + اینفوگرافیک

مغضوبان تندروها؛ چرا افراطیون به پزشکیان، قالیباف و اژه‌ای می‌تازند؟ + اینفوگرافیک

سران سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه این روزها بیشتر از هر زمان دیگری زیر ضرب انتقادات و هجمه‌های تندروها قرار گرفته‌اند.

نیلوفر مولایی: روزی که امیرحسین ثابتی، نماینده تهران و مشاور ارشد سعید جلیلی، در توئیترش نوشت؛ «دولت سایه‌ای که جلیلی از آن سخن می‌گوید به معنای دولت سایه برای کل حاکمیت است نه فقط دولت سایه برای قوه مجریه» برخی تحلیل‌ها حکایت از آن داشت که تندروها می‌خواهند فتح سنگر به سنگر خود را در قوای سه‌گانه داشته باشند و از این طریق بتوانند کل ارکان حاکمیت را در اختیار خود درآورند.

با این حال، شکست سعید جلیلی از مسعود پزشکیان در انتخابات تیرماه سال ۱۴۰۳، همراهی محمدباقر قالیباف و غلامحسین محسنی اژه‌ای با دولت چهاردهم برنامه تندروها را برهم زد؛ همراهی‌ای که درپی جنگ‌های نظامی و اقتصادی و شهادت رهبر انقلاب بیش از پیش شد و همین موضوع کافی بود تا تندروها به هر بهانه‌ای، عصبانیتشان را بر سر سران سه قوه خالی کنند. به بیان دیگر، برای تندروهایی که نقشه جلوس بر تمامی صندلی‌های ارکان حاکمیت را داشتند، اشخاص اهمیتی ندارد و مسئله فراتر از حمله و گلایه به مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف و غلامحسین محسنی اژه‌ای است.

تندروها که اکثریت آنان از چهره‌هایی هستند که از جلیلی حمایت می‌کنند، از زمان جنگ نظامی آمریکا و اسرائیل در اسفندماه 1404، هر تصمیمی که از سوی نظام و با رأی اعضای شورای عالی امنیت ملی (مهم‌ترین نهاد امنیتی کشور) گرفته می‌شود را زیر سؤال برده و به جای حفظ وحدت و انسجام کشور، دست به دوقطبی‌سازی می‌زنند.

خاصه آنکه امضای تفاهم ۶۰ روزه میان ایران و آمریکا توسط پزشکیان که در پی دیدار قالیباف با جی‌دی ونس معاون اول ترامپ به دست آمد، از جمله تصمیماتی بود که موافقت رهبر انقلاب و فرماندهان ارشد نظامی را به همراه داشت اما مخالفان آن، با حضور در تجمعات شبانه و هر تریبونی که در اختیار داشتند، شعارهای تندی علیه مسئولان ارشد کشور سر دادند و حتی به عباس عراقچی، وزیر امورخارجه، سنگ‌پراکنی کردند.

عدم بازگشایی صحن علنی مجلس به دلیل شرایط امنیتی هم از جمله تصمیماتی بود که شورای عالی امنیت ملی دستور آن را صادر کرده بود اما تندروها انگشت اتهام خود را به سمت قالیباف بردند و او را متهم به خیانت و سیاسی‌کاری کردند.

از سوی دیگر، هر گاه بحث پرونده فساد چای دبش و زندانی شدن دو وزیر دولت سیزدهم (فاطمی امین و ساداتی‌نژاد) مطرح باشد، گویی خنجر تیزی بر قلب تندروها فرو رفته است. در واقع، آنان که در سال گذشته تمام تلاش خود را کردند که این وزیر را از این پرونده مبرا کنند و هر زمانی که بحث رسیدگی به تخلفات آنان در دادگاه فرامی‌رسید، با ایجاد فشار به رئیس دستگاه قضا می‌خواستند از این اقدام جلوگیری کنند، آن‌چنان از این محکومیت‌ها ناراضی هستند که غلامحسین محسنی اژه‌ای را هم به بهانه‌هایی واهی متهم به وحدت‌شکنی می‌کنند. اما این تنها بهانه برای حمله به محسنی اژه‌ای نیست؛ هر سخنی از سوی اژه‌ای که در جهت مخالفت با دولت و قالیباف نباشد و وحدت قوا را حفظ کند، انگار آتشی به اردوگاه تندروها می‌افتد.