چگونه جنگ جهانی دوم تتو را رواج داد؟

چگونه جنگ جهانی دوم تتو را رواج داد؟

 هنر خالکوبی روی پوست در بین آمریکایی‌ها نسبتاً نادر بود تا این‌که سربازان پس از پرل هاربر شروع به خالکوبی کردند.

به گزارش خبرگزاری پرشین آنلاین، خالکوبی‌ها یا همان تتوها هزاران سال قدمت دارند، اما در ایالات متحده تا جنگ جهانی دوم چندان مورد توجه قرار نگرفتند. در طول جنگ جهانی دوم، سربازان آمریکایی شروع به تتو زدن به عنوان نمادهایی از میهن‌پرستی، ماجراجویی، تعهد، رفاقت، عشق، شجاعت، سرسختی و هویت کردند. پس از بازگشت به وطن، این سربازان فرهنگ تتو را در بین عموم مردم آمریکا گسترش دادند و از آن زمان تاکنون، محبوبیت تتو افزایش یافته است. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۲۳ نشان داد که حدود یک‌سوم آمریکایی‌ها حداقل یک تتو دارند و ارتش همچنان مرکز مهمی برای هنر تتو باقی مانده است.

چیس تاملین، متصدی (کیوریتور) موزه ملی جنگ جهانی دوم در نیواورلئان، می‌گوید در بیشتر تاریخ ایالات متحده، خالکوبی پدیده‌ای زیرزمینی بوده و عمدتاً به گروه‌های «حاشیه‌ای» مانند ملوانان، مجرمان و هنرمندان سیرک محدود می‌شده است. دست‌کم برخی از نظامیان از مدت‌ها پیش خالکوبی می‌کردند. برای نمونه، خالکوبی‌های دوران جنگ داخلی شامل یادبودِ رویارویی تاریخیِ دریایی میان کشتی‌های USS Monitor و CSS Virginia بود؛ در حالی که در جریان جنگ اسپانیا و آمریکا، گفته می‌شود تعدادی از ملوانان عبارت «Remember the Maine» («مین را به یاد داشته باش») را روی سینه‌هایشان خالکوبی کرده بودند. در جنگ جهانی اول، برخی نیروهای آمریکایی برای کمک به شناسایی در صورت کشته شدن در میدان نبرد، شماره خدمت خود را روی بدنشان ثبت می‌کردند. برخی دیگر نیز به افتخار پرستارانی که به بازگشت سلامتی‌شان کمک کرده بودند، خالکوبی می‌زدند.

با این حال، خالکوبی‌ها تا زمان جنگ جهانی دوم به‌طور گسترده رواج پیدا نکردند. تاملین می‌گوید: «جنگ جهانی دوم این شیوه ابراز وجود را به شمار بسیار بیشتری از مردم، بیش از هر زمان پیش از آن، معرفی کرد.» او اشاره می‌کند که اگرچه خالکوبی تا چند دهه بعد به‌ طور کامل وارد جریان اصلی جامعه نشد، اما این جنگ «نقطه‌ای گذار بود که قطعاً از شدت انگ و بدنامی آن کاست.»

سالن‌های خالکوبی در شهرهای بندری در دوران جنگ رونق گرفتند

پس از بمباران پرل هاربر در سال ۱۹۴۱، که ایالات متحده را وارد جنگ جهانی دوم کرد، شهرهای بندری به کانون‌های مهم خالکوبی تبدیل شدند. برای مثال، گزارش شده است که تا سال ۱۹۴۴ در هونولولو هشت سالن خالکوبی وجود داشت؛ از جمله Miller’s Tattoo Emporium که صاحب آن روزانه صدها نفر از نیروهای نظامی را خالکوبی می‌کرد و خود را «بزرگ‌ترین و جوان‌ترین هنرمند خالکوبی جهان» معرفی می‌کرد.

هنرمندان خالکوبیِ مشهور محلی را می‌شد در نیواورلئان، نیویورک، سن‌دیگو، لس‌آنجلس، سنت‌لوئیس و جاهای دیگر پیدا کرد. نیروهای نظامی آمریکایی در خارج از کشور نیز خالکوبی می‌کردند؛ گاهی به دست هم‌رزمان خود و گاهی هم به‌صورت حرفه‌ای‌تر، نزد افرادی مانند جورج برچت در لندن، که به «پادشاه خالکوبان» شهرت داشت.

«فروشگاه خالکوبی جایی بود که آدم با رفقایش به آنجا می‌رفت،» دنیل بویاردی، سرپرست و نگهبان مجموعه خالکوبی لایل تاتل و نویسنده کتاب «دلاوری کم‌نظیر: زبان نمادین هنر خالکوبی در جنگ جهانی دوم»  Uncommon Valor: The Symbolic Language of WWII Tattoo Art می‌گوید. «مردان جوان تلاش می‌کردند راهی پیدا کنند تا به خودشان جرئت بدهند و در برابر چیزی که باید واقعاً هولناک بوده باشد، روحیه‌شان را حفظ کنند.»

بسیاری از نیروهای نظامی که خالکوبی می‌کردند، هنوز در سنین نوجوانی بودند؛ کسانی که به‌ندرت زادگاه خود را ترک کرده بودند و می‌خواستند فردیت خود را نشان دهند و داستان تجربه‌هایشان در زمان جنگ را روایت کنند. نوعی تقدیرگرایی هم آن‌ها را به این کار وا می‌داشت. کایل کسیدی، عکاس مستند که ازجمله کتاب‌هایش «رنگِ جنگ: فرهنگ خالکوبی و نیروهای مسلح» War Paint: Tattoo Culture & the Armed Forces است، می‌گوید: «آن‌ها با خودشان فکر می‌کردند: «چه بهتر که این کار را بکنم، چون شاید سال آینده دیگر این‌جا نباشم.»

در بعضی موارد، الکل هم نقش داشت. یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی دوم به کسیدی گفته بود که یک صبح با خماری و در حالی از خواب بیدار شد که یک دستمال کاغذی خونی به بازویش چسبانده شده بود. او فکر کرد حتماً در یک دعوا درگیر شده بوده است. اما وقتی دستمال را برداشت، خالکوبیِ سه اسب نمایان شد. خوشبختانه، کسیدی می‌گوید، ظاهراً آن کهنه‌سرباز از این اثر هنریِ ناگهانی روی پوستش خوشش آمده بود.

نمادشناسی پشت خالکوبی‌های نظامی

شاخه‌های مختلف نیروهای نظامی، در گذشته – و هنوز هم – خالکوبی‌های متفاوتی دارند که با آن‌ها پیوند خورده است. تاملین می‌گوید: «تعداد بسیار زیادی از ملوانان، یکی از اولین چیزهایی که خالکوبی می‌کنند یک لنگر است تا نشان دهد اکنون بخشی از نیروی دریایی و میراث بسیار غنی آن هستند.» در مقابل، یک خالکوبی کلاسیک تفنگداران دریایی تصویر بولداگی با کلاه‌خود است.

خالکوبی‌ها به مکان مشخصی اشاره می‌کردند؛ مثلاً درختان نخل به‌ عنوان نماد هاوایی، یا به یک شغل مشخص نظامی، مانند چترباز، کارگر فولاد یا توپچی. بویاردی می‌گوید کارکنان موتورخانه خالکوبی «شیطان سرخ» می‌زدند، چون «آن پایین در دل کشتی از جهنم هم داغ‌تر بود.» بعضی خالکوبی‌ها نام کشتی‌ها یا یگان‌های مشخصی را ذکر می‌کردند، در حالی که بعضی دیگر آشکارا میهن‌پرستانه بودند؛ مانند پرچم‌های آمریکا و عقاب‌. شعارهایی از «V برای پیروزی» تا «پرل هاربر را به یاد داشته باشید» تا «مرگ بر هیتلر» تا «مرگ پیش از ننگ» تا «عازم خانه» نیز رایج بود.

برخی خالکوبی‌ها را باید «کسب» می‌کردند. لاک‌پشت‌های شلبک نشان می‌دادند ملوانان از خط استوا عبور کرده‌اند، و اژدهایان طلایی نشان می‌دادند ملوانان از خط تاریخ بین‌المللی گذشته‌اند. در همین حال، هر پرستوی خالکوبی‌شده نماینده ۵.۰۰۰ مایل دریایی سفر بود.

یک ملوان آمریکایی خالکوبی‌شده، حدود سال ۱۹۴۴،
در ساحل کُنی آیلندِ نیویورک به یک بازی بیسبال از رادیو گوش می‌دهد.
گتی ایمیجز

خالکوبی‌ها یاد همرزمانی را که در نبرد از دست رفته بودند زنده نگه می‌داشتند. به اعضای خانواده و دل‌دادگانی اشاره می‌کردند که در خانه چشم‌انتظار بودند. به‌عنوان طلسمِ خوش‌شانسی به کار می‌رفتند. نشان‌دهنده ایمان مذهبی بودند. گاهی زخم‌های جنگ را می‌پوشاندند. و سخت‌جانی و قلدری را به رخ می‌کشیدند؛ مثلاً با تصویری از خنجری که جمجمه‌ای را سوراخ کرده است.

خالکوبی‌های طنزآمیز هم وجود داشت—مثل سگ‌هایی که با حرکت درستِ بازو می‌شد کاری کرد انگار نشیمنگاه خودشان را لیس می‌زنند. خالکوبیِ شخصیت‌های کارتونی محبوب مثل باگز بانی، بتی بوپ و پاپای و نیز بازیگرانی مانند بتی گریبل هم رایج بود…

پس از جنگ، خالکوبی‌ها در آگهی‌ها و فیلم‌ها ظاهر می‌شوند

در مجموع، بیش از ۱۶ میلیون آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم در نیروهای مسلح خدمت کردند. دقیقاً معلوم نیست چند نفر از آن‌ها خالکوبی کردند. اما کسانی که خالکوبی داشتند و سالم به خانه برگشتند، دوباره وارد جامعه آمریکا شدند. برای نخستین بار، آمریکایی‌ها می‌توانستند مردان خالکوبی‌شده را در سوپرمارکت، مطب پزشک، بانک و دیگر مکان‌های روزمره ببینند. (بویاردی توضیح می‌دهد که با وجود این‌که امروز زنان بیش از مردان خالکوبی دارند، در دوران جنگ جهانی دوم زنان بسیار کمی خالکوبی می‌کردند.) دیری نگذشت که خالکوبی‌ها در آگهی‌ها و فیلم‌ها هم ظاهر شدند.

برخی کهنه‌سربازان جنگ جهانی دوم بعدها از خالکوبی‌های‌شان ابراز پشیمانی کردند. اما کسیدی دریافت حتی کسانی که مدت‌ها تلاش کرده بودند خالکوبی‌های‌شان را پنهان کنند، از صحبت درباره آن‌ها خوشحال بودند. کسیدی می‌گوید: «خالکوبی‌های‌شان پلی بود به آن کسی که پیش از آن بودند.»

برخلاف دوران جنگ جهانی دوم، نظامیان آمریکایی در قرن بیست‌ویکم معمولاً خالکوبی‌های سفارشی می‌زنند، نه «طرح‌های آماده» (فلش) از پیش طراحی‌شده. کسیدی می‌گوید: «مهارت و تکنیک و تجهیزات خیلی زیاد تکامل پیدا کرده است. امروز چیزهایی می‌بینید که شبیه مونالیزاست.» اما دلیل خالکوبیِ نظامی تا حد زیادی تغییر نکرده است. کسیدی می‌گوید: «اگر نظامی باشید، ممکن است تجربه‌ای داشته باشید که تا آخر عمر با شما بماند»؛ برخلاف مثلاً یک «حسابدار».

منبع: www.history.com