آمریکایِ بدون قانون اساسی؛ وقتی ۵ ایالت نزدیک بود همه‌چیز را نابود کنند!

آمریکایِ بدون قانون اساسی؛ وقتی ۵ ایالت نزدیک بود همه‌چیز را نابود کنند!

در ۲۱ ژوئن ۱۷۸۸، نیوهمشایر به نهمین ایالتی تبدیل شد که این سند را تصویب کرد و متعاقباً توافق شد که دولت تحت قانون اساسی ایالات متحده از ۴ مارس ۱۷۸۹ آغاز به کار کند. در ماه ژوئن، ویرجینیا و در ژوئیه، نیویورک قانون اساسی را تصویب کردند.

به گزارش خبرگزاری پرشین آنلاین، ۲۱ ژوئن ۱۷۸۸: نیوهمشایر به نهمین و آخرین ایالت مورد نیاز برای تصویب قانون اساسی ایالات متحده تبدیل شد و بدین ترتیب، این سند به قانون لازم‌الاجرای کشور مبدل گشت.

تا سال ۱۷۸۶، نقایص موجود در «اصول کنفدراسیون» (که پس از جنگ استقلال تدوین شده بود)، ازجمله فقدان مرجعیت مرکزی بر تجارت داخلی و خارجی، آشکار شده بود. کنگره طرحی را برای تدوین قانون اساسی جدید تصویب کرد و در ۲۵ مه ۱۷۸۷، «کنوانسیون قانون اساسی» در «تالار استقلال» فیلادلفیا آغاز به کار کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۷، پس از سه ماه بحث و گفت‌وگو به ریاست جرج واشنگتن، قانون اساسی جدید ایالات متحده – که دولتی فدرال و مقتدر را با نظام پیچیده‌ای از «نظارت و توازن» (تفکیک قوا) ایجاد می‌کرد – توسط ۳۸ تن از ۴۱ نماینده حاضر در پایان کنوانسیون امضا شد. براساس آن‌چه در ماده هفتم مقرر شده بود، این سند تا پیش از تصویب توسط نه ایالت از سیزده ایالت، الزام‌آور نمی‌شد.

از هفتم دسامبر، پنج ایالت – دلاور، پنسیلوانیا، نیوجرسی، جورجیا و کانتیکت – آن را به‌سرعت تصویب کردند. با این حال، ایالت‌های دیگر، به‌ویژه ماساچوست، با این سند مخالف بودند؛ زیرا در آن پیش‌بینی نشده بود که اختیارات تفویض‌نشده برای ایالت‌ها باقی بماند و فاقد حمایت قانون اساسی از حقوق سیاسی اساسی، مانند آزادی بیان، مذهب و مطبوعات بود. در فوریه ۱۷۸۸، مصالحه‌ای صورت گرفت که براساس آن، ماساچوست و سایر ایالت‌ها پذیرفتند که این سند را با اطمینان از این‌که اصلاحیه‌ها بلافاصله پیشنهاد خواهند شد، تصویب کنند. بدین ترتیب، قانون اساسی با اختلاف کمی در ماساچوست تصویب شد و پس از آن مریلند و کارولینای جنوبی نیز به آن پیوستند. در ۲۱ ژوئن ۱۷۸۸، نیوهمشایر به نهمین ایالتی تبدیل شد که این سند را تصویب کرد و متعاقباً توافق شد که دولت تحت قانون اساسی ایالات متحده از ۴ مارس ۱۷۸۹ آغاز به کار کند. در ماه ژوئن، ویرجینیا و در ژوئیه، نیویورک قانون اساسی را تصویب کردند.

در ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۹، اولین کنگره ایالات متحده ۱۲ اصلاحیه برای قانون اساسی ایالات متحده – که «منشور حقوق» نامیده می‌شود – تصویب کرد و آن‌ها را برای تصویب به ایالت‌ها فرستاد. ده مورد از این اصلاحیه‌ها در سال ۱۷۹۱ تصویب شدند. در نوامبر ۱۷۸۹، کارولینای شمالی به دوازدهمین ایالتی تبدیل شد که قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد. رود آیلند که با کنترل فدرال بر ارز مخالف بود و نسبت به مصالحه بر سر مسئله برده‌داری انتقاد داشت، در برابر تصویب قانون اساسی مقاومت کرد تا این‌که دولت ایالات متحده تهدید کرد که روابط تجاری خود را با این ایالت قطع خواهد کرد. در ۲۹ مه ۱۷۹۰، رود آیلند با دو رأی موافق، این سند را تصویب کرد و آخرین مورد از ۱۳ مستعمره اولیه به ایالات متحده پیوست. امروزه، قانون اساسی ایالات متحده قدیمی‌ترین قانون اساسی مکتوب در جهان است که همچنان اجرا می‌شود.